gedichten

on(be)grijpbaar verdriet

Wanneer je doorgroeide,
kon ik zeggen,
je bent van mij,
wanneer je niet opgaf,
kon ik voelen dat je groeide,
konden we ooit samen zijn,
maar de zon heeft het opgegeven,
en de regen kondigt de herfst al aan,
onder een dek van bladeren,
ligt een gedeelte van jou,
dat bij mij hoorde, en niet van mij
maar van jou had moeten worden,
ik berust in de gedachte,
dat de somberheid van de winter,
de lente mogelijk maakt,
zoals de seizoenen zullen doorgaan,
op de manier zoals dat hoort te gaan,
Het ritme van jouw hart klopte zo met het mijne,
ik kan het bijna horen slaan......